บทกวี

 เพราะการเรียนรู้คือการเดินทางอันไม่สิ้นสุด

กวีนิพนธ์เพื่อเด็กทุกคนบนโลกใบนี้ 

 (๑) ผู้ใหญ่เหล่านั้นใคร                                ใหญ่มาจากไหน

จึงได้บังคับขู่เข็ญ          

                                          

   (๒) ให้ฉัน”เป็น”หรือ”ไม่เป็น”                     กระโดดโลดเล่น

ไปตามอำเภอแห่งใจ                                                 

   (๓) ฉันชอบศิลปะพิไล                                วาดฝันฟ้าใหม่ 

แต่ให้เรียนวิทย์คิดชัง                                               

   (๔) ฉันรักกีฬาอีกทั้ง                                  สิ่งใช้กำลัง   

เขากล่าวว่าช่างหยาบคาย                                         

   (๕) ฉันชอบดูฟ้าดินสบาย                           หมู่เมฆเคลื่อนย้าย

แมงปอล้อปีกหลีกปลิว         

   (๖) ยามคิดฉันชอบหน้านิ่ว                         มองหน้าขมวดคิ้ว

เขากรีดด่าเป็นริ้วรอย                                                 

    (๗) ฉันรักที่จะรอคอย                                 ขอคิดสักหน่อย

ที่ช้าเพราะฉันยังเยาว์                                                 

   (๘) ฉันรักก่อกวนพวกเขา                           ให้ทุกข์และเศร้า

ด้วยหวังให้มาสนใจ                                                   

   (๙)  ฉันรักสิ่งทันสมัย                                  เพราะมันช่วยให้

ลืมบ้านอันโฉดโหดร้าย                                               

   (๑๐)  เขาหาว่าฉันเป็นควาย                          ฉันชอบเป็นควาย

เพราะทำนาให้พวกเขากิน             

                                

   (๑๑) ฉันรักที่จะโบยบิน                                 พร้อมเยือนทุกถิ่น

แม้ลึกและมืดมัวภัย                                                       

    (๑๒) ที่จริงฉันรักผู้ใหญ่                               ผู้ใหญ่รัก (ฉัน) บ้างไหม

ก่อนใจฉันแหลกลาญรอน                                               

(อุทิศให้เด็กทุกคนบนโลกใบนี้ ที่ตกเป็นเหยื่อของผู้ใหญ่โดยไม่รู้ตัว)

 


ประโยชน์ใดที่เกิดจากกวีนิพนธ์นี้ ผู้เขียนขออุทิศเป็นกตัญญุตาแด่ตา-ยาย
ผู้ให้ความสำคัญกับการศึกษามากกว่าสิ่งอื่นใด

งานสูงค่า…หน้าที่ครู

งานสูงค่า…หน้าที่ครู

      ชั่งน้ำหนัก  ภูผา ด้วยตราชั่ง             ยกกำลัง ทุกดวงดาว พราวเวหา

คูณเม็ดทราย ทุกสมุทร สุดคงคา               ยังน้อยค่า กว่าครึ่ง หนึ่งคำครู

 

          คือผู้ให้ ผู้สร้าง เส้นทางชีวิต            ยอมอุทิศ แม้เหนื่อยหนัก จักหยัดสู้

เหงื่อที่หยด รดริน สร้างวิญญู                     ขอเชิดชู จิตวิญญาณ งานสร้างคน

 

          ฝนทั่งให้ เป็นเข็ม ยากเต็มขั้น         ยังง่ายกว่า ครูปั้น ดินด้านป่น

จนเป็นดาว รองเรือง เบื้องฟ้าบน               ได้โลกได้  เฝ้ายล ทุกผลงาน

 

          ศิษย์มีครู จึงรู้ค่า คำว่าศิษย์            ได้หวนมอง ชีวิต ที่ล่วงผ่าน

ครูมีศิษย์  จึงรู้ค่า อุดมการณ์                    ได้สืบสาน  งานสูงค่า หน้าที่ครู

 

                    ฐภัทร  แสงทอง

                                                                                      ผู้ประพันธ์

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s